این منم

بعضی تصویرها بدجوری تو ذهن رسوخ میکنند، جوری که هر بار چشمت را ببندی یا ذهنت از کارت پرت شود میآیند جلوی چشمت. انقدر میآیند و انقدر تکرار میشوند که خوب بچزانندت. برای من این تصویرها آنهایی هستند که وقتی اولین بار دیدمشان یا بیتوجه ازشان گذشتم یا در آن لحظه که دیدمشان، تصویر توی مردمک چشمم افتاده اما چیزی به مغزم مخابره نشده است. دیدهام اما نفهمیدم چه شده. یک خنگی لحظهای. اما بعد از یکی این منم...

یکی از نظریههای من در زندگی اینه که مردها دوست داشتنی هستند چون فکر میکنم مردها نسبت به زنها آدم های بهتری هستند. اونها کمتر آدمها رو قضاوت میکنن و سعی میکنن تا جایی که میشه با همهی آدمها ارتباط برقرار کنند. اونها آدمها رو طبقهبندی نمیکنند و تازه وارد و قدیمی براشون موضوعیت نداره. ما زنها به این چیزها فکر میکنیم، خودمون رو با دیگران مقایسه میکنیم، احترامهایی که به دیگران میگذاریم براساس یه سری چیزهاییه که تو ذهنمون ساختیم. من مردها رو دوست دارم چون اصلا فکر نمیکنند فرد جدید جای اونها رو در خانواده، محل کا این منم...